ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့စာအုပ္ထဲမွ....မွတ္သားထားတာပါ.........

10:24 AM Posted In Edit This 0 Comments »
- ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းဟာဟန္ခ်က္ညီဖို့လိုပါတယ္..........တစ္ေခ်ာင္းကေရွ့ကိုလွမ္း၇င္
ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းက အလိုက္သင့္လိုက္ေပး၇ပါတယ္.
တစ္ေခ်ာင္းကေ၇ွ့ကိုလွမ္းၿပီး
ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းက
ေနာက္ကိုဆြဲေန၇င္ဘယ္ေန၇ာမွမေ၇ာက္ႏိုင္ပါဘူး...........ဘ၀ခ၇ီးေဖာ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္္နားလည္မွဳ၇ွိၿပီး
ဟန္ခ်က္ညီဖို့အေ၇းၾကီးပါတယ္..........။

- ခ်စ္ၿခင္းေမတၲာဆိုတာ တန္ဖိုးထားတတ္သူေတြအတြက္
အသံုးၿပဳသင့္ေသာရတနာၿဖစ္ၿပီး ခ်စ္ၿခင္းေမတၲာကို အသံုးခ်ဖို့သာ
နားလည္သူေတြအတြက္ေတာ့ ထိုက္တန္မွဳမရွိလွေပ................။

- အခ်စ္ဆိုတာေပးဆပ္ၿခင္းလို့ ခံယူထားရင္ေတာ
့စြန့္လွြတ္ရဲသူၿဖစ္ရလိမ့္မည္......... ။

-ခ်စ္ဦးသူအေပၚသစၥာပ်က္မိၿခင္းသည္လည္းေကာင္း
၊မိဘႏွစ္ပါးအေပၚေက်းဇူးမဆပ္ၿဖစ္ခဲ့ၿခင္းသည္လည္းေကာင္း
၊ေက်းဇူးရွိသူကိုေက်းစြပ္ခဲ့ၿခင္းသည္လည္းေကာင္း
၊ထိုအၿဖစ္ေၾကာင့္ယခုဘ၀မွာလည္းမေကာင္း ေနာင္ဘ၀မွာလည္းမေကာင္း
သံသရာတစ္ေလ်ွာက္လံုး မေကာင္းမွဳအက်ိဳးမ်ားကိုသာ ရရွိေပ၏.........။

-ေရ့ကိုလွမ္းမည့္ေၿခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းသည္ ေနာက္ဘက္မွရပ္ေပးထားေသာ
ေၿခေထာက္မရွိပါဘဲႏွင့္ ဘယ္လိုမွေရွ့သို့ မေရာက္ႏိုင္ေပ။
ထို့အတူပင္လူတစ္ေယာက္၏
ဘ၀မွာလည္း ေနာက္မွရပ္ေပးသည ့္အေဖာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ လိုအပ္ပါသည္ .........။

-ပန္းတစ္ပြင့္၏အလွတန္ဖိုးဟာအညွာတန္ေပၚမွာသာရွိၿပီးမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့အလွကေတာ့သူ့ရဲ့ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေပၚမွာရွိပါတယ္.....။

-ကမ ၻၻၻာေလာက၌ ေကာင္းၿမတ္မွဳမ်ားက ရယူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို့အတြက္
ေပးအပ္ရေသာ အရာတစ္ခုသာရွိပါတယ္...ထိုအရာသည္ "ေမတၲာ" ၿဖစ္ပါသည္.......။

-အၿခားသူ၏ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား၍ ယူလိုသူသည္ မိမိကိုယ္ကို
လိမ္လည္ေကာက္က်စ္မွဳအရင္ဆံုးၿပဳေလ့ရွိသည္.....ထိုေကာက္က်စ္မွဳေၾကာင့္
ေပးသူေရာ ယူသူပါ ထိခိုက္နစ္နာမွဳမ်ိဳး ၾကံဳေတြ ့ရေလသည္......။

-တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ အမွန္အတိုင္းမသိဘဲနဲ့
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္နားမလည္ဘဲနဲ့ စစ္မွန္တဲ့ေမတၲာ
ၿဖစ္ႏိုင္ဖို့ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းပါတယ္.........။


-ကိုယ့္ေမတၲာကိုပဲ အင္မတန္လံုၿခံဳတဲ့ သံခ်ပ္ကာအက်ၤ ီလိုသေဘာထားၿပီးေတာ ့
ကိုယ့္ရဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ့္ရဲ့ေမတၲာကိုပဲ
စည္းရိုးသေဘာမ်ိဳးနဲ့ထားၿပီး ေနမယ္ဆိုရင္စိတ္ထဲမွာ
လံုၿခံဳမွဳ ၿပည့္စံုမွဳသေဘာမ်ိဳး ခံစားရပါလိမ့္မယ္..............။


-မ်က္လံုးၿဖင့္ၾကည့္ပါ....။ဦးေႏွာက္ၿဖင့္ခ်ိန္ဆပါ....။ႏွလံုးသားၿဖင့္ခံစားၾကည့္ပါ........။ၿပီးရင္ဘာကိုမွမစဥ္းစားပဲမ်က္လံုးမွိတ္ထားလိုက္္ပါ.......ဆံုးၿဖတ္ရမည့္အေၿဖတစ္ခုေပၚလာပါလိမ့္မည္......။


-ဆံုးရွံဳးသြားေသာ အခ်စ္တစ္ခုအတြက္ ဘ၀သည္ ပို၍ရင့္က်က္လာသည္............။


-"အၿမတ္ႏိုးဆံုး" အရာကိုလက္လြွတ္ဆံုးရွံဳးရၿခင္းဟာ
"အၾကီးမားဆံုးေအာင္ၿမင္မဳွ" ၿဖစ္တယ္............။


-အခ်စ္ရဲ့နိဒါန္းဟာ အသိဥာဏ္ရဲ့ နိဂံုးၿဖစ္တယ္.............။


-မ်က္ရည္က်ရၿပီဆိုမွေတာ့
ေရႊပန္းကန္ေပၚမွာပဲက်က်.........ဖက္ရြက္ေပၚမွာပဲက်က် ဘ၀အတြက္
ထိခိုက္မွဳရွိေစမွာ အမွန္ပါဘဲ...........။


-အခ်စ္ကို တန္ဖိုးမထားတတ္ပဲ အခ်စ္ရွာပါက စစ္မွန္ေသာ
အခ်စ္စြမ္းအားမ်ားကို အေၾကာင္းမဲ့ၿဖဳန္းတီးပစ္ရာ
ေရာက္ပါသည္.............။


-သိပ္ခ်စ္လို့ရပါတယ္.ဒါေပမယ့္ သိပ္ေမွ်ာ္လင့္ထားလြန္းရင္ေတာ့
ေၾကကြဲစရာေတြနဲ့ ရင္ဆိုင္ရတတ္ပါတယ္.............။


-ကိုယ့္ရဲ့ဂုဏ္သိကၡာဟာကိုယ့္ရဲ့ဘ၀ပဲ..........သိကၡာနဲ့ဘ၀ဟာတစ္ခုတည္းေပါင္းစပ္ထားတာ...........ဂုဏ္သိကၡာမဲ့သြားလွ်င္
ကိုယ့္ဘ၀လည္းနိဂံုးခ်ဳပ္သြားမည္..........။


-ခ်စ္သူကိုအသည္းႏွလံုးနဲ့ေရြးခ်ယ္ပါ........ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ကိုဦးေႏွာက္နဲ့ေရြးခ်ယ္ပါ..........။


-မဖိတ္ပဲေရာက္လာ မရွာပဲေတြ့တဲ့အထဲမွာ အခ်စ္နဲ့ဒုကၡက ထိပ္ဆံုးကပါ...........။


-ရင့္ဖြင့္ခြင့္မသင့္တဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို ဦးေႏွာက္ၿဖင့္
ေၿဖသိမ့္ႏိုင္ရမည္..........။


-တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးထားတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ေမတၱာ၊ ေလးစားမွဳ၊
တန္ဖိုးထားမွဳေတြဟာ ဘ၀မွာစိတ္ခ်မ္းသာမွဳအမ်ားဆံုး
ေပးႏိုင္တဲ့အရာၿဖစ္တယ္.........။


-တစ္ကယ္ေမတၱာမွန္သြားရင္ ကိုယ့္အတြက္ ဘာအေကာင္းဆံုးလဲလို့
ေတြးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး..........သူ့အတြက္ဘာအေကာင္းဆံုးၿဖစ္မလဲဆိုတာကို
ေတြးၿပီးအဲတာကိုလိုလားတယ္...........။


-ကိုယ္ကစစ္မွန္တဲ့ေမတၱာကိုေပးႏိုင္ဖို့အေရးၾကီးပါတယ္..............ရဖို့ေတာ့မေမွ်ာ္လင့္တာပဲေကာင္းပါတယ္...........မေမွ်ာ္လင့္ပဲရမွပိုေကာင္းပါတယ္.........။


-ေမတၱာရဲ့တကယ့္ပန္းတိုင္ဟာ
ၿမင့္ၿမတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ့အသိဥာဏ္ၿဖစ္ေပၚေရးပါ..............။


-တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အၿပန္အလွန္စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွဳ ပိုရွိလာေအာင္
အရည္အခ်င္းပိုရွိလာေအာင္ အေထာက္အကူေပးတဲ့အခ်စ္မ်ိဳးနဲ့ ခ်စ္ႏိုင္မွသာ
စိတ္ခ်မ္းသာမွဳရတဲ့ ဆက္ဆံေရးၿဖစ္တယ္..........။

သူရဲေကာင္း

4:32 AM Posted In Edit This 0 Comments »
ျပင္သစ္စာေရးဆရာ Victor Hugo (1802.2.26-1885.5.22) က ဒီလိုစကားတစ္ခြန္း
ဆိုခဲ့ပါတယ္။

"က်ရႈံးျခင္းက က်ရႈံးသူကို ပိုၿပီးျမင့္ျမတ္ေစခဲ့တယ္။ လဲေနတဲ့နပိုလီယံက
ရပ္ေနတဲ့နပိုလီယံထက္ ပိုျမင့္ျမတ္ခဲ့ပါတယ္"

၁၈၁၅ခုႏွစ္ Waterlooစစ္ပဲြအၿပီးမွာ နပိုလီယံတစ္ေယာက္
နယ္ႏွင္ဒဏ္ခံရျပန္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူ႔ကို ေဝးလံတဲ့
အတၱလႏၱိတ္သမုဒၵရာနားက Saint Helenaကၽြန္းကို ႏွင္လိုက္ပါတယ္။
၅ႏွစ္အၾကာမွာ နပိုလီယံဟာ အဲဒီကၽြန္းေပၚမွာပဲ တစ္ေယာက္တည္း
အထီးက်န္ဆန္စြာနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ရဲ႕ Waterlooမွာေတာ့ နပိုလီယံရဲ႕ရုပ္တုက မားမားမတ္မတ္ႀကီး
ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ေမာက္မာဝင့္ၾကြားတဲ့ ဂ်ပုဘုရင္နပိုလီယံဟာ
ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာအျပည့္နဲ႔ အားရေက်နပ္စြာ ေအာင္ျမင္တဲ့ကိုယ္ေနဟန္ထား
ျပေနခဲ့တယ္။

ဥေရာပတိုက္သားတိုင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ နပိုလီယံရဲ႕
ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြရွိခဲ့သလိ
ု ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး၊
ထက္ျမက္တဲ့စစ္သူႀကီး၊ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးအေနနဲ႔လည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။
ဝါတာလူးစစ္ပဲြမွာ နပိုလီယံဟာ လံုးဝရႈံးနိမ့္သူျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ၿပိဳင္ဖက္ကို
ျပားျပားဝပ္ေစၿပီး သူ႔႔နာမည္ကို လူေတြထာဝရ စဲြၿမဲမွတ္သားသြားေစေအာင္
အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိခဲ့တယ္။

သမိုင္းမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့သူတခ်ဳိ႕၊ ယေန႔ထိ လူေတြစဲြစဲြၿမဲၿမဲ
မွတ္မိေနသူတခ်ဳိ႕ဟာ အဖက္ဖက္က က်ရႈံးခဲ့ဖူးတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ကို
သူရဲေကာင္းမဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။

အိုလံပစ္ၿပိဳင္ပဲြမွာ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကသူတိုင္းက ေရႊတံဆိပ္ဆုကို
ေမွ်ာ္မွန္းၾကသူေတြခ်ည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ေရႊတံဆိပ္ဆုက တစ္ခုပဲရွိတဲ့အတြက္
အႏိုင္အရႈံးဆိုတာကို အားကစားသမားတိုင္း ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ရပါတယ္။

လူတခ်ဳိ႕က ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္ ေရႊတံဆိပ္ဆုကို
ေအာင္ျမင္စြာဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့ၿပီး လူေတြရဲ႕ လက္ခုပ္သံနဲ႔ ပန္းစည္းကို
ရခဲ့ၾကတယ္။ လူတခ်ဳိ႕က ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ေငြတံဆိပ္၊ ေၾကးတံဆိပ္ပဲ
ရခဲ့တယ္။ တခ်ဳိ႕က ဘာဆုမွ မရခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို လူတိုင္း
လက္ခုပ္ၾသဘာေပးၾကတယ္။

လူေတြဟာ ဘဝအတြက္ စစ္ပဲြေတြ အမ်ားႀကီးတိုက္ရတယ္။ ဘဝအတြက္ လူတိုင္း
ေပးဆပ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပးဆပ္တိုင္း ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အက်ဳိးရလဒ္ကို
ခံစားၾကရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ၿပိဳကဲြရင္လည္း ၿပိဳကဲြမယ္၊
က်ရႈံးျခင္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရင္လည္း ရင္ဆိုင္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလမွာ
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးက သူလုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အလုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရလဒ္ေပၚ
မမူတည္ဘဲ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာပဲ မူတည္ခဲ့ပါတယ္။
ႀကိဳးစားေနဆဲမွာ ရႈံးနိမ့္တဲ့ေဝဒနာကိုလည္း ခံစားႏိုင္သလို
ေအာင္ျမင္တဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုလည္း ခံစားႏိုင္မယ္။ ဇဲြရွိရွိနဲ႔
ႀကံံ့ႀကံ့ခံႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုခဲ့ပါတယ္။

ဆင္းရဲဒုကၡတိုင္းဟာ စိတ္ဓာတ္အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ခြန္အားတစ္ရပ္ျဖစ္ေစသလို
လူ႔ဘဝအတြက္ အဖိုးတန္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳလည္းျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္
သူရဲေကာင္းတစ္ဦးကို ရံူးနိမ့္တာ၊ ေအာင္ျမင္တာနဲ႔ အဖိုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။
ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ရႈံးနိမ့္သည္ျဖစ္ေစ သူႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တယ္၊
ႀကံ့ႀကံ့ခံႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။

သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္က သူရဲေကာင္းတိုင္းဟာ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သူမဟုတ္သလို
ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့သူေတြလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က
ႏွစ္ရွည္သမိုင္းေတြနဲ႔ သက္ေသျပၿပီး၊ ေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ
သူရဲေကာင္းဆိုတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ကို ရရွိခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔ဘဝမွာ
အရာရာတိုင္းကိုေအာင္ႏိုင္တဲ့ စစ္သူႀကီးဆိုတာ မရွိသလို
ေအာင္ႏိုင္သူတိုင္းမွ သူရဲေကာင္းျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရႈံးနိမ့္သူလည္း
သုူရဲေကာင္း ျဖစ္ထိုက္ခဲ့ပါတယ္။

သူရဲေကာင္းရဲ႕ တကယ့္အဓိပၸာယ္က ဇဲြလံု႔လနဲ႔ႀကံ့ခိုင္မႈကို ပဓာနထားတဲ့
စိတ္ဓာတ္အာနိသင္ပဲျဖစ္တယ္။

ေဆးပညာနွွင့္ပတ္သက္ေသာအယူအဆအမွားမ်ား

3:33 AM Posted In Edit This 0 Comments »
ေဆးပညာနွွင့္ပတ္သက္ေသာအယူအဆအမွာ
းမ်ား
ျပည္သူလူထုအတြင္းအလြယ္တကူနွင့္ေဖ်ာက္ဖ်က္၍မရနိုင္ေသးေသာ ေဆးပညာနွင့္
ပတ္သတ္သည့္ အယူအဆအမွားမ်ား မ်ားစြာရွိပါသည္။ ထိုမ်ားစြာေသာ
အယူအဆအမွားမ်ားမွ အခ်ိဳ
့ကိုေဖာ္ျပသြားပါမည္။

၁။အဂၤလိပ္ေဆးနွင့္သံပုရာရည္
အဂၤလိပ္ေဆးနွင့္ သံပုရာရည္ ၊သို ့မဟုတ္ အခ်ဥ္လံုး၀မတည့္ဟူေသာ အယူအဆအမွားမွာ လူ ၁၀၀
တြင္ လူ ၉၀ ေက်ာ္၏ စိတ္၌စြဲျမဲစြာ ယံုၾကည္လ်က္ရွိသည္။ အခ်ဥ္စားမိလို ့
ေဆးမေသာက္ျဖစ္ဘူး အခ်ဥ္စားထားမိလို့ ေဆးမထိုးေပးပါနဲ့ဆရာ အခ်ဥ္စားျပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာ
ေဆးေသာက္ရမလဲ စသည့္စကားမ်ိဳးမၾကာခဏၾကားရသည္။
မည္သူမည္၀ါျဖင့္ေဆးထိုးျပီးသံပုရာရည္ေသာက္မိလို ့ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္ ။
ေသသြားျပီဆိုေသာ
ေကာလဟာလမ်ားပင္ၾကားရတတ္သည္။
ေရွးနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အဂၤလိပ္ေဆးအခ်ိဳ ့သည္ အခ်ဥ္နွင့္ဓာတ္မတည့္တာမ်ိဳး
ရွိေကာင္းရွိခဲ့နိုင္သည္။ ယေန ့အခ်ိန္တြင္ အခ်ဥ္နွင့္မတည့္ေသာေဆးဟူ၍ လံုး၀မရွိပါ။
ကုမၸဏီအမ်ိဴးမ်ိဴးမွ ထုတ္လုပ္လ်က္ရွိေသာ ေသာက္ေဆးထိုးေဆး အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္
အခ်ဥ္နွင့္မတည့္ပါဟု
တားျမစ္ခ်က္ရွိေသာေဆးဟူ၍ မရွိပါ။ အခ်ဥ္နွင့္အဂၤလိပ္ေဆး မတည့္ျခင္းဆိုသည္မွာ
အယူအဆမွားတစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း သိေစခ်င္သည္။

၂။အဂၤလိပ္ေဆးေသာက္လွ်င္မစာရွိမွေသာက္ရမည္္
အထက္ပါယူဆခ်က္မွာလည္း အၿမဲမွန္ကန္မႈမရွိပါ ။ လူအမ်ားစုသည္ ေဆးေသာက္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္
အစာတစ္ခုခုအလ်င္စားၾကသည္။ ျပီးမွေသာက္ၾကသည္။ ေဆးမ်ားသည္ အစာမစားမီေသာက္ရေသာေဆး၊
အစာစားျပီးေသာက္ရေသာေဆး ၊အစာနွင့္ေ၀းေအာင္ေနျပီးမွေသာက္ရေသာေဆး
ဟူ၍အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည္။
တခ်ိဳ ့ေသာေဆးမ်ားသည္ အစာနွင့္ေ၀းေ၀းေသာက္မွ အာနိသင္ေကာင္းသည္။ အထူးသျဖင့္
ပဋိဇီ၀ပိုးသတ္ေဆးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အစားနီးလွ်င္သို ့မဟုတ္ အစာစားျပီးမွေသာက္လွ်င္
ေဆးအားစုပ္ယူနိုင္မႈ စြမ္းအားမေကာင္းသျဖင့္ လိုေသာအာနိသင္မရနိုင္ေပ ။
မည္သည့္ေဆးကို မည္သည့္အခ်ိန္၌ ေသာက္ရမည္ဆိုျခင္းကို မိမိအားေဆးေသာက္ရန္ညႊန္ၾကားေသာ
ဆရာ၀န္၊သို ့မဟုတ္ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမ်ားအား ေသေသခ်ာခ်ာေမးျမန္းသင့္ၾကသည္။

၃။တက္သည့္ကေလးကို ၀ိုင္း၀န္းေျခမခ်ိဳးေပးၾက၊ ေျခမလက္မခ်ိဳးၾကသည့္လုပ္ေဆာင္မႈ
ကေလးငယ္မ်ားသည္ ကိုယ္အပူႀကီးလွ်င္ တက္တတ္ၾကသည္။ ကေလးငယ္တက္လွ်င္
၀ိုင္း၀န္းနွိပ္ၾကသည္။ ေျခမလက္မတို့ ခ်ိဳးတတ္ၾကသည္။ ကေလးငယ္သည္
အလိုအေလ်ာက္အတက္က်သြားလွ်င္ နွိပ္လို ့၊ ေျခမလက္မခ်ိဳးလို ့ အတက္က်သြားသည္ဟု
ထင္ေနၾကသည္။ ဤသို ့ေသာ အယူအဆသည္ မွားယြင္းပါသည္။ ကေလးငယ္တက္လွ်င္ နွိပ္ျခင္း
၊ေျခမလက္မခ်ိဳးျခင္း လံုး၀မျပဳလုပ္သင့္ပါ ။ အပူႀကီး၍ တက္သည္ဆိုလွ်င္
ကိုယ္အပူခ်ိန္က်ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးရန္သာျဖစ္သည္။

၄။အေၾကာတက္ျခင္းနွင့္အေၾကာေဆးသြင္းျခင္း
အေၾကာတက္လွ်င္ အေၾကာေဆးသြင္းရမည္ ဟူေသာထင္ျမင္ယူဆခ်က္မွာလည္း
အယူအဆမွားတစ္ခုသာျဖစ္သည္။
ေဆး၀ါးမ်ားကိုထုတ္လုပ္ရာတြင္ စားေဆး၊ထိုးေဆး၊လိမ္းေဆး ၊ရွဴေဆးစသည္ျဖင့္
အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္လုပ္ၾကသည္။ ထိုေဆးမ်ားကိုပင္အသားေဆး ၊အေၾကာေဆး၊
အေရျပားအတြင္းထိုးေဆး၊ အေရျပားေအာက္ကပ္လ်က္ထိုးေဆး စသည္ျဖင့္ထိုးနည္းအလိုက္
ခြဲထားေပးသည္။
အေၾကာေဆးကို ေဆး၏အာနိသင္ လ်င္ျမန္စြာလိုအပ္ေသာအခါ သံုးတတ္ၾကသည္။ အေၾကာေဆးသည္
ေသြးေၾကာအတြင္း တိုက္ရိုက္ထိုးသြင္းသျဖင့္ ေခၚေ၀ၚေသာအသံုးအႏႈန္းျဖစ္သည္။
အေၾကာေရာဂါမ်ားကို ေပ်ာက္ေစသည့္ သို့မဟုတ္ အေၾကာတက္ေပ်ာက္ေစသည့္ေဆး မဟုတ္ပါ။
အေၾကာတက္ေပ်ာက္ရန္ လိမ္းေဆး၊ ေသာက္ေဆး၊အသားထိုးေဆး၊ စသည္တို့ျဖင့္လည္း
ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသနိုင္သည္။ အေၾကာတက္လို့ အေၾကာေဆးထိုးေပရန္ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကေသာ
လူနာတစ္ခ်ိဳ ့သတိျပဳၾကရန္ျဖစ္သည္။

၅။ေခြးကိုက္သည့္ဒဏ္ရာမန္းမႈတ္ထားလွ်င္ေဆးမထည့္ရ
ေဆးခန္းသို ့ေခြးကိုက္ဒဏ္ရာျဖင့္ ေရာက္လာေသာ လူနာတခ်ိဳ ့သည္ အနာကိုမန္းမႈတ္ထားလို့
ေဆးမထည့္ပါနဲ့ ေဆးထိုးျပီးေသာက္ေဆးပဲေပးပါ ဟုတားျမစ္မႈေတာင္းဆိုမႈမ်ား
ျပဳလုပ္တတ္ၾကသည္။ ေခြးကိုက္ဒဏ္ရာသည္ မန္းမႈတ္ရံုျဖင့္ ေပ်ာက္မည္မဟုတ္ပါ။
ဒဏ္ရာမွပိုး၀င္နိုင္သည္၊ အနာျပည္တည္နိုင္သည္။ ေမးခိုင္ေရာဂါလည္း ၀င္နိုင္ေသးသည္။
အနာကို စင္ၾကယ္ေအာင္ေရေဆးျပီး ေဆးထည့္ရန္ လိုမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံဒဏ္ရာႀကီးလွ်င္
ခ်ဳပ္ဖို ့လည္းလိုတတ္သည္။
ဤမွားယြင္းေသာအယူအဆကိုလည္း သိရွိနားလည္ျပီး ျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္ျပီျဖစ္သည္။

၆။အားေဆးမေသာက္ရျခင္းမ်ား
လူနာတခ်ိဳ ့သည္ အားေဆးေသာက္ရန္ ဆရာ၀န္ကညႊန္ၾကားေသာအခါ
ေသြးတိုးရွိသည္ဟူေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ေဆးေသာက္ရန္ ျငင္းဆိုတတ္ၾကသည္။
အားေဆးေသာက္လွ်င္ ေသြးတိုးပိုဆိုးေစသည္ဟု လက္ခံေနၾကသည္။ အခ်ိဳ ့ေနထိုင္မေကာင္းျပီး
ဖ်ားေနေသာလူနာမ်ားသည္လည္း အားေဆးမေသာက္ရဲၾကေခ် ။ အားေဆးေသာက္လွ်င္
ေရာဂါပိုဆိုးမည္ဟု ယူဆၾကသည္။အားေဆးဟုဆိုရာတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ ဗီတာမင္မ်ား၊
သတၱဳဓာတ္မ်ား ၊အမိုင္နိုအက္ဆစ္မ်ား အဓိကပါ၀င္ၾကသည္။ အားေဆးတြင္ပါ၀င္ေသာ
ဓာတ္ပစၥည္းမ်ားသည္ ေသြးတိုးျခင္းကို ပိုမိုမဆိုးေစနိုင္ပါ။
သတၱဳဓာတ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေသာ ဆိုဒီယမ္သည္ ေသြးတိုးနွင့္မတည့္ပါ ေသြးတိုးေရာဂါကို
ပိုဆိုးေစသည္။ သို့ေသာ္အားေဆးတြင္ပါ၀င္ေသာ သတၱဳဓာတ္မ်ားမွာ သံဓာတ္ ၊ ဇင့္ ၊
ကိုေဘာ့ စသည္တို့သာျဖစ္သည္။ ဆိုဒီယမ္ကို မည္သည့္အားေဆးမ်ိဳးတြင္မွ
ထည့္သြင္းထားျခင္းမရွိေပ ။ အားေဆးေၾကာင့္ ဖ်ားနာျခင္းကိုလည္း
ပိုမိုဆိုးေစျခင္းမရွိပါ။
ေသြးတိုးေနလွ်င္ျဖစ္ေစ ေနထိုင္မေကာင္း ဖ်ားနာေနလွ်င္ျဖစ္ေစ ဆရာ၀န္၏
ညႊန္ၾကားခ်က္ရွိလွ်င္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္စြာ အားေဆးမ်ားကိုေသာက္နိုင္ၾကသည္။ အႏ ၱရာယ္
တစ္စံုတစ္ရာမရွိနိုင္ေၾကာင္းသိေစလိုသည္။

ဆရာမ ေဒါက္တာစိန္စိန္သိန္း သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

3:57 AM Posted In Edit This 0 Comments »

ဆရာမ ေဒါက္တာစိန္စိန္သိန္း သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

၂၀၁၀ ခု၊ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္

ဆရာမ ခင္ဗ်ား -

၂၇ - ၁၀ - ၂၀၁၀ ေန႔ထုတ္ ေစာင့္ၾကည့္သတင္းဂ်ာနယ္ (News Watch)အတြဲ(၆)၊ အမွတ္(၁၅) စာမ်က္ႏွာ ၃၀ မွာ ေဒါက္တာစိန္စိန္သိန္း အမည္နဲ႔ေရးထားတဲ့ ''ေပးဆပ္ခဲ့သူသာ အေလးျမတ္ျပဳခံရ'' ဆိုတဲ့ ဆရာမရဲ႕ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ဆရာမ ေရးသားတဲ့ အဲဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က ထိမိလွပါတယ္။ ဆရာမတင္ျပခ်င္တဲ့ သေဘာတရား အခ်ိဳ႕ကိုလည္း နားလည္လိုက္ပါတယ္။ မဟတၱမဂႏၶီႀကီးဟာ

''ဟိႏၵဴ၊ မြတ္စလင္ လူမ်ိဳးေရးအဓိက႐ုဏ္းေတြကို မလိုလားေၾကာင္း၊ မတူညီတဲ့ ဘာသာေရးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ေနၾကတာကို အလုပ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ခံယူထားသူျဖစ္ေၾကာင္း

- ေတာင္အာဖရိကႏိိုင္ငံမွာ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြအတြက္ တရားမွ်တမႈရဖို႔ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရေၾကာင္း။

- အိႏၵိယ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရကို တိုက္ပြဲ၀င္တဲ့အခါ တားဆီးမႈ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ခံခဲ့ရၿပီး၊ ေထာင္ထဲကို ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလံုးအနစ္နာခံခဲ့ရေၾကာင္းေတြ ေရးထားတာ ဖတ္ရပါတယ္။

ေကာင္းပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္နဲ႔လည္း ကိုက္ပါတယ္။ မဟတၱမဂႏၶီႀကီးကိုလည္း ပိုၿပီး ကရုဏာသက္ ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုရင္ မဟတၱမဂႏၶီႀကီးကို စံနမူနာယူေနတာကိုလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။

မေကာင္းတာတစ္ခုလည္း ဆရာမေရးထားတဲ့စာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ဆြမ္းဆန္ထဲ ၾကြက္ေခ်းေရာသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ မေကာင္းတာဆိုတာထက္ သမိုင္းအမွားႀကီးတစ္ခုလို႔ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေကာ္လံ(၃) ပထမပိုဒ္ စာေၾကာင္းေရ(၄)နဲ႔ ေကာ္လံ(၅) ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္အစမွာ ေရးထားတဲ့ မဟတၱမဂႏၶီႀကီးကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္သူဟာ ''အလြန္အယူသည္းေသာ မြတ္စလင္လူငယ္တစ္ဦး''ဆိုၿပီး ေရးထားတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်က္ဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားတာပါပဲ။

ဆရာမဟာ ေဒါက္တာဆိုေတာ့ ေဆးပညာေဒါက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာေရး Ph.D ေဒါက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပါရဂူေျမာက္ဘြဲ႕ေတြရဖို႔ သုေတသနက်မ္းအလီလီျပဳ၊ စာတမ္းအေစာင္ေစာင္ တင္ၿပီးမွ ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ေဒါက္တာဘြဲ႕ရဆရာမတစ္ဦးက စာေရးဆရာလည္းျဖစ္ေတာ့ ပိုၿပီး ႏွံ႔စပ္ေသခ်ာဖို႔လိုပါတယ္။ မေရမရာနဲ႔ မစူးစမ္း မဆင္ျခင္မေလ့လာဘဲ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ေရးလိုက္တာကေတာ့ ဆရာမရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္သိကၡာ ေဒါက္တာ ဆိုတာနဲ႔ အလွမ္း အရမ္းႀကီးကြာေ၀းေနပါတယ္။ ဗရမ္းဗတာေရးတတ္တဲ့ သူေတြထဲမွာ ဆရာမေဒါက္တာစိန္စိန္ သိန္း တစ္ေယာက္ မပါေစခ်င္ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဆရာမေရးထားတဲ့အတိုင္း မဟတၱမဂႏၶီႀကီးဟာ လူမ်ိဳးေရးမုန္းတီးမႈ၊ လူမ်ားစုက လူနည္းစု အေပၚ တစ္ဖက္သတ္ဖိႏွိပ္မႈ၊ ဘာသာေရးေစာ္ကားမႈေတြကို လိုလားသူမဟုတ္ပါ။ ဟိႏၵဴမြတ္စလင္တို႔ အဓိကရုဏ္း ေတြ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္တဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ အဓိကရုဏ္းေတြ ပေပ်ာက္ဖို႔နယ္လွည့္တရားေဟာ ခဲ့တယ္။ ဟိႏၵဴနဲ႔ မြတ္စလင္တို႔ သင့္တင့္လာေစရန္ အစာငတ္ခံခဲ့တယ္။ ႏွစ္ဘက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြဆီက သင့္ျမတ္ ပါ့မယ္ဆိုတဲ့ ကတိရရင္ အစာျပန္စားတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ တစ္ႀကိမ္၊ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ တစ္ႀကိမ္ အစာငတ္ခံျပန္တယ္။ အဲဒီလို အစာငတ္ခံၿပီး နာရီေပါင္း ၁၇၁ နာရီနဲ႔ ၄၅ မိနစ္ေစ့တဲ့အခါ ဟိႏၵဴနဲ႔မြတ္စလင္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ႏွစ္ဖက္ သင့္ျမတ္ညီညြတ္ပါ့မယ္လို႔ ဂတိေပးတဲ့အတြက္ အစာကို ျပန္စား ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဘာျဖစ္သြားသလဲ၊ ဂႏၶီကို ဘယ္သူသတ္သလဲဆိုတဲ့ သမိုင္းအေထာက္အထားေတြကို ကြ်န္ေတာ္အေျမာက္အမ်ား တင္ျပႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခိုင္လံုဆံုးအေထာက္အထားတစ္ခုနဲ႔တင္ လံုေလာက္ လို႔ အဲဒီတစ္ခုကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တင္ျပပါရေစ။

ဂႏၶီႀကီး က်ဆံုးၿပီး (၈)ႏွစ္ပဲၾကာေသးတဲ့ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဘာသာျပန္စာေပ အသင္း၊ စာေပဗိမာန္ရဲ႕ ရုပ္ျပဗဟုသုတဘဏ္အျဖစ္ထုတ္ေ၀တဲ့ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတြဲ(၃)၊ စာမ်က္ႏွာ (၉၁-၉၄)မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ မဟတၱမဂႏၶီႀကီးအေၾကာင္းကို ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ မူရင္းအတိုင္း ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

(၁၉၄၈ ခုႏွစ္) ''ဇႏၷ၀ါရီ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ ဟိႏၵဴလူငယ္တစ္ဦးသည္ ဟိႏၵဴမြတ္စလင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မလိုလားေသာ ဆႏၵကိုျပသည္အေနႏွင့္ ဂႏၶီ၏ ေနအိမ္အနီး၌ ဗံုးေဖာက္ခြဲသည္။ ဂႏၶီသည္ ထိုလူငယ္အား အျပစ္မွ ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံေလသည္။

ဇႏၷ၀ါရီ ၃၀ ရက္ေန႔ ညေန ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ္အခ်ိန္တြင္ ဂႏၶီသည္ ေဒလီၿမိဳ႕ရွိ သူ၏ေနအိမ္ ဗီယာလာ ေနအိမ္၌ ဘုရား၀တ္ျပဳရန္အလာတြင္ ဟိႏၵဴလူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဂတ္ေဆးဆိုသူသည္ ဂႏၶီကို ေျခာက္လံုးပူး ႏွင့္ သံုးခ်က္ပစ္သည္။ ဂႏၶီသည္ နာရီ၀က္ခန္႔ၾကာေသာအခါ အနိစၥေရာက္ေလသည္။''

ဒါေၾကာင့္ ဆရာမ စြပ္စြဲေရးသားထားသလို ဂႏၶီႀကီးကို သတ္တာ မြတ္စလင္လူငယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိႏၵဴ လူငယ္သာျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။ စာေပဗဟုသုတမ်ားကို ဆက္လက္ေလ့လာၿပီး အမ်ားအက်ိဳးျပဳ စာေပမ်ား ေရးသားႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္ -

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ

ေမာင္သဲနီ

တျခားလူကို ေျပာင္းလဲဖို႔.....

6:04 AM Posted In Edit This 0 Comments »
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္ဘဝစိတ္ကူးအိပ္မက္က အသံလႊင့္ဌာနမွာ အသံလႊင့္သူ
တစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိျဖစ္တဲ့ South
Carolinaျပည္နယ္ ကိုလံပီယာၿမိဳ႕က အသံလႊင့္ဌာနတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕
ပထမဆံုးအလုပ္ကို ရခဲ့တယ္။ အဲဒီအလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။
တည္းျဖတ္သူျဖစ္တဲ့အထိ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။
တည္းျဖတ္သူရဲ႕ အလုပ္က တစ္ၿမိဳ႕လံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးအသံသြင္းထားသူရဲ႕
ေၾကာ္ျငာေတြကို လိုက္ဖက္တဲ့တီးလံုး သံစဥ္ေတြ ထည့္ေပးတာျဖစ္တယ္။

Philက ကၽြန္ေတာ္ထက္ အသက္(၂ဝ)နီးပါးႀကီးတဲ့ အသံလႊင့္သူျဖစ္တယ္။ သူ႔အသံက
ခပ္ၾသၾသနဲ႔ ဆဲြေဆာင္မႈအျပည့္ရွိတယ္။ အစကသူဟာ တည္းျဖတ္သူပါ။
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာၿပီးမွ သူ႔ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို
အစားထိုးလိုက္တာျဖစ္တယ္။ Philအသံက တကယ့္ကို နားေထာင္လို႔ေကာင္းပါတယ္။
အသံလႊင့္ေလာကရဲ႕ စကားနဲ႔ေျပာရရင္ "အသံပါရမီရွင္"လို႔ ဆိုရလိမ့္မယ္။ သူဟာ
ေၾကာ္ျငာစာသားေတြလည္း အင္မတန္ ေရးတတ္သူျဖစ္တယ္။ သူရဲ႕အထူးျခားဆံုးက
ေၾကာ္ျငာေတြအတြက္ လိုက္ဖက္တဲ့ သံစဥ္၊ တီးလံုးေတြကို ေရြးယူတာပဲျဖစ္တယ္။

Philဟာ (A M) အသံလႊင့္ေခတ္ကတည္းက ဒီအလုပ္လုပ္ကို လုပ္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ အခု
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အသံလႊင့္ဌာနက (F M) ျဖစ္တယ္။ Philရဲ႕ တတ္ကၽြမ္းမႈက
ေခတ္သစ္နည္းပညာေနာက္ အမီွမလိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူတည္းျဖတ္တဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြက
A M လိုင္းမွာ အရမ္းနားေထာင္လို႔ ေကာင္းေပမယ့္ FMလိုင္းမွာေတာ့
ရိုးလြန္း၊ သာမန္လြန္းေနပါတယ္။

တည္းျဖတ္သူျဖစ္စမွာ ကၽြန္ေတာ္အရမ္း စိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ Philနဲ႔
တျခားအသံလႊင့္သူေတြနဲ႔ အလုပ္အတူလုပ္ရမွာကို
ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နယ္မွာ နာမည္ႀကီး
အသံလႊင့္သူေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕အသံေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး။ Philနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ အဖုအထစ္ေလး
စလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္တဲ့ ေၾကာ္ျငာတီးလံုးေတြ မေခ်ာမြတ္ဘူး။
ေဘာင္မဝင္ဘူးလို႔ သူကဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တည္းျဖတ္တဲ့ သံစဥ္၊
တီးလံုးေတြကို သူမႀကိဳက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိမ္းတဲ့ ဖိုင္ပံုစံေတြကို
သူမႀကိဳက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္လုပ္ သူမႏွစ္သက္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ Philကို ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ၾကည္ညိဳေလးစားမႈေတြ
တေျဖးေျဖး ေပ်ာက္ကြယ္လာခဲ့ၿပီး သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္
မုန္းတီးလာခဲ့မိတယ္။ စစခ်င္းမွာ သူ႔ဆူဆဲဒဏ္ကို
ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းငံု႔ခံခဲ့ၿပီး "sorry" လို႔ ေျပာတတ္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကာကြယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာတတ္လာခဲ့တယ္။ သူမွားတယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ထင္တဲ့အမွားေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာေတာ့တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေပၚတင္ျငင္းခုန္ ဆဲဆိုေတာ့တယ္။
အခ်င္းခ်င္း ေဝဖန္ၿပီး ျပစ္တင္ရႈံ႕ခ်ေတာ့တယ္။

တည္းျဖတ္ခန္းမွာ အသံလံုမွန္နံရံႀကီးတစ္ခု ျခားထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ မွန္နံရံ တစ္ဘက္တစ္ခ်က္ကေန အသံမၾကားရဘဲ
အမူအရာနဲ႔တင္ အခ်င္းခ်င္း ေဝဖန္ဆဲဆိုၾကပါတယ္။ လည္ပင္းေၾကာေတြ
ေထာင္လာတဲ့အထိ၊ မ်က္ႏွာေတြ နီးျမန္းလာတဲ့အထိ ေအာ္ၾကပါတယ္။ အသံမၾကားဘဲ
အမႈအရာနဲ႔ ဆဲဆိုေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမႈက
တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ရဲ႕ အျမင္မွာ ဘယ္ေလာက္ရယ္စရာ ေကာင္းေနမလဲ!

တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းခုန္ဆဲဆိုေနတုန္းမွာ Philဟာ
နာရီတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး "နင့္ရဲ႕အပိုစကားေတြ နားေထာင္ဖို႔ ငါအခ်ိန္မရွိဘူး။
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ထမင္းစားဖို႔ ငါခ်ိန္းထားတယ္" လို႔ဆိုၿပီး အခန္းထဲကေန
ထြက္သြားပါတယ္။ မွန္ျပတင္းကေန သူထြက္သြားရာဖက္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ၾကည့္မိတယ္။
ဧည့္ခန္းမွာ သူ႔ကိုထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ သူနဲ႔အသက္ မတိမ္းမယိမ္းအရြယ္
လူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီလူဟာ Philကိုေတြ႔တာနဲ႔
ၿပံဳးရႊင္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း ေပြ႔ဖက္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

Philနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြထြက္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ ေတြးေနမိတာက "Philမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းရွိတယ္?
ဒီေလာက္အေပါက္ဆိုးတဲ့ သူ႔မွာလည္း သူငယ္ခ်င္းရွိေသးတယ္?" လို႔ျဖစ္တယ္။
ဒီအေတြးက ရယ္စရာျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကၽြန္ေတာ္
သိပ္ဟုတ္တယ္ ထင္ေနခဲ့မိတယ္။ Philမွာ သူငယ္ခ်င္းရွိလိမ့္မယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္လံုးဝ ထင္မထားခဲ့မိဘူး။ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး Phil ကို
ႏွစ္သက္တဲ့လူလည္း ရွိပါလိမ့္?

အဲဒီညမွာ ကုတင္ေပၚလဲရင္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားခန္း ဝင္ေနမိတယ္။ အဲဒီလူဟာ
Philကိုေတြ႔တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ အားရဝမ္းသာျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က
Philကိုေတြ႔တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ပ်က္ေဒါသျဖစ္ရတာပါလိမ့္? Philဟာ
အျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္းသူပါ ---- ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ
ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ Philဟာ အျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ထင္သလို လူတိုင္းက ဘာလို႔မထင္ပါလိမ့္?

Philနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြရဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
Philရဲ႕ေပါင္းသင္းဆက္စပ္ေရးနဲ႔ မတူခဲ့ဘူး။ Philကိုေဖာ္ညြန္းတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေဖာ္ညြန္းခ်က္နဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြရဲ႕ေဖာ္ညြန္းခ်က္ေတြက
ျခားနားေနတယ္။ Philကိုယ္Philေျပာတဲ့ ရင္ထဲစကားေတြက သူ႔မိတ္ေဆြကို
သူႏွစ္သက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားျဖစ္သလို သူ႔မိတ္ေဆြကိုယ္တိုင္ေျပာတဲ့
ရင္ထဲကစကားဟာလည္း Philရဲ႕ ေကာင္းကြက္ေတြပဲျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ Philအေၾကာင္းေတြးမိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ
သူ႔ဆိုးကြက္၊ သူ႔ေဝဖန္အျပစ္တင္သံေတြပဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ "Philဟာ
တကိုယ္ေကာင္းဆန္သူ၊ ဘဝင္ျမင့္သူ၊ လူအျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္းသူ" ဒါေတြဟာ
Philကို ေဖာ္ညြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေဖာ္ညႊန္းခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ
ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ Philရဲ႕ ပံုပန္းသ႑ာန္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ
ဒီလိုသ႑ာန္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆက္ဆံေရးကို စခဲ့တယ္။

Philနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မတူခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာေဖာ္ညြန္းတဲ့ Philနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ
ေဖာ္ညြန္းတဲ့Philရဲ႕ ေဖာ္ညြန္းခ်က္ေတြ မတူလို႔ျဖစ္တယ္။

"တျခားလူကို ငါ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲရမလဲ?" ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူအမ်ားကေမးတဲ့
ေမးခြြန္းျဖစ္တယ္။ Philနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳက ဒီေမးခြန္းကို
ေျဖႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေျဖေပးခဲ့ပါတယ္။

"တျခားလူကို ေျပာင္းလဲဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာနည္းက သူ႔အေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္အထင္၊
ကိုယ့္အေတြးကို ေျပာင္းလဲဖို႔ပါပဲ"

"Relationship" (ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္း)ဆိုတဲ့ စာလံုးထဲမွာ
"relate"ဆိုတဲ့စာလံုးက "ေျပာျပတယ္" ဒါမွမဟုတ္ "ဆက္သြယ္ပံုကိုျပတယ္"လို႔
အဓိပၸာယ္ရတယ္။

တနည္းေျပာရရင္ "ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆိုတာ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး
ဆက္ဆံေျပာဆိုျခင္းျဖစ္တယ္။ ဒီလိုဆက္ဆံေျပာဆိုတဲ့ အေျခခံက
တစ္ဘက္လူအေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္အျမင္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ျပန္ေျပာျပေနတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုျပန္ေျပာျပတဲ့အရာေတြက
ဒီေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကို အဆံုးအျဖတ္ေပးတယ္" (ရွင္းရွင္းေျပာရရင္
တစ္ဘက္လူအေပၚျမင္တဲ့ ကိုယ့္အျမင္က ဆိုးေနရင္ ဒီေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးက
ဒီမွာတင္ၿပီးသြားမယ္ ဒါမွမဟုတ္ ပိုဆိုးလာႏိုင္တယ္။ တကယ္လို႔ ေကာင္းေနရင္
ေရွ႕ဆက္ဒီထက္ပိုေကာင္းတဲ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ ရွိလာႏိုင္တယ္)